Tanrı ''Ol'' dedi oldum ben...Çamur hamurum,toprak unum!

Bu kimlik ile,bu yurda tabi doğdum ben.Seçim şansım olmadan...Tercihsiz yerleştirilmelerimin ilki bu oldu vesselam!..Sanma ki gocunmaktayım,lakin neden övüneyim kucağıma bırakılandan?

Benim için seçilenlere eğdim boynumu,emir büyük yerden...Yaradan kurmuştu ya kader tiyatromu; oynamak zor,kaçmak imkansız...

Her tercih bir vazgeçiştir derler.Tercih yapmadan vazgeçtiklerim vardı benim,sınırlarım vardı benim koymadığım.'Ben'dim, 'onlar'dı.

Oysa onlar da insandı.Yaradan ''ol'' demişti,olmuşlardı işte.Toprak değil miydi eti,kemiği,tüm bedeni onların da?Peki nedendi ayrımlar?Nedendi yücelik naraları? Nedendi saplantılar,nedendi tüm bu kin kokan,kan kokan oyunlar? Aynı değil miydi gelinen yer ve yine aynı olmayacak mıydı varılacak olan?

İnandıklarım 'yok' diyor ayrım;yollar kısalıyor,uzanıyorum dünyanın öteki tarafında sevgi büyüten yüreklere...Başka suretlerde yaşamakta ruhum,biliyorum.

Yürüyorum...Birlik,beraberlik,kardeşlik ülküm var benim.Vazgeçtiklerimi kazanmak için yürüyorum;dizlerimde inancımın kuvveti,içimde ülkümün kanat çırpınışları...

Yürüyorum...Bildiğime ekleyerek öğrendiğimi,ezerek cehaletimi...Karanlığımı silerek yürüyorum.Yırtarak esaretimi...

Yürüyorum...İnandıklarımın salık verdiği 'Bir'e doğru,kırarak zincirleri...'Siz'i,'biz'i,'onlar'ı yolda düşürdüm bile çoktan!..

Kara parçaları benim dikenli tellerle örülü olsa da,kapan gibi!O deniz de benim...O tepe de...Üstündeki çakıl,ardındaki şehir benim.Mavisi benim,yeşili benim,akı da karası da benim...

Şu gülen çocuk da benim ey insan kulak ver!Öksüren yaşlı amca;dünyanın öbür ucundaki ezana karışan şu çan sesi benim...Anaların döktüğü göz yaşı,yağmalanan gönüller benim...Kan akıtan dereler,yıkılmaz duvarlar,acı serpilen ömürler benim...

Özüm,'can'ım,kanım ve tek ırkım topraktır benim!